جهان به قدرت واژه زنده است. این جمله سر در خانه زهراست. اما من امروز بی واژه‌ترینم. واژه‌ها در سکوت

پرنده‌ای را می‌بینی. روی زمین با پرش‌های کوچک این سو و آن سو می‌رود. و تو آرزو می‌کنی کاش درختی

اندیشه‌ای وسواس‌گون به سراغم آمد در یک صبح زود بی‌خبر آمد دریای اندیشه عمیق بود شنا کردن در دریا را