من حالا دوازده‌‌سال است که در بیابان رانندگی می‌کنم. دوازده‌سال کم نیست. یک عمر است. دوازده سال است که در

وقتی از کنار آشپزخانه رد می‌شدم، این جمله را شنیدم. «او یقیناً زنش را خواهد کشت و با دختر ثروتمندی

بدون اینکه بداند حرف‌هایش چه تاثیری دارد، پای نوشته‌های آن یکی نوشت اینجا مرغزار نیست که صدای جویبارش هوش از

نزدیک میدان راه‌آهن جای دید و بازدید ما با دخترها بود. دخترهایی که با آن‌ها قرار می‌گذاشتیم، دو دختر شهرستانی