فارنهایت ۴۵۱ دمایی که در آن کاغذ میسوزد.
نویسنده: ری بردبری.
نمیدانم قبلاً هم از این نویسنده چیزی خواندهام یا نه؟ ولی مقدمهی کتاب مرا تشویق میکند به خواندن. در مقدمه آمده است که این کتاب از ۱۹۸۴ هم بهتر است. همین توصیف برای من که عاشق فضای وهمآور و خفقان و ترس حقیقی آن کتاب بودم، کافی است که کتاب را بیاغازم، ولی کتاب آن چیزی نیست که انتظار داشتم.
از آنهایی نیست که یک نفس بخوانمش. خفقان و ترس موجود در فضای داستان به سلولهای ذهن من نفوذ نمیکند، ولی مرا به فکر وا میدارد. به دنیایی فکر میکنم که در آن کتابها را بسوزانند. به دنیایی که دیگر در آن آگاهی اهمیتی نداشته باشد. به دنیایی که کاری کنند که انسانها اصلاً فکر نکنند تنها برای اینکه شاد باشند. آیا آدمی بدون فکر شادتر خواهر بود؟
همهی کتابها خوب نیستند. کتاب بد آدمی را تباه میکند. کتاب خوب انسانساز است.
ولی چندنفر از ما از کتابها استفادهی مفید میکنیم؟
چند نفر از ما به کتابها اجازه میدهیم که در فضای خانه پخش و پلا باشند و در دسترس برای خواندن؟
خیلی از ما بعد از دوران مدرسه دیگر سراغ کتاب نرفتهایم. کتابها را حبس کردهایم در کتابخانههای شیشهای. محتوایشان در حصار جلدهای پر زرق و برق چرمی.
کتاب نمیخوانیم. چندان به اهمیتش واقف نیستیم. اگر حواسمان نباشد، کتابها را از ما میگیرند و به جایش ما در حصار دیوارهای تصویری محبوس میکنند. امروز ما محصور شدهایم در دنیای رنگ و تصویر و سرگرمی. بیهیچ آگاهی. حالا وقت کم میآوریم، چون تصاویر ما را وادار میکنند که دنبالشان کنیم. تصاویر متحرک مثل کتابها نجیب نیستند که منتظر بمانند. آنها بزور ما را به ادامه و دنبال کردن تشویق میکنند. ما ناخواسته اسیر شدهایم.
شاید دنیا و آیندهای که ری بردبری به تصویر کشیده است، چندان دور نباشد. اگر گوش به زنگ نباشیم، آن روز کذایی میرسد. روزی که دولتها با چیزهای پیش پا افتاده ما را مشغول کنند تا آرام آرام افسار زندگی را از دستمان در آورند. تا اختیارمان را سلب کنند و از ما عروسکهای پوشالی بسازند. عروسکهای پوشالی بی هیچ عقیده و هدف مشخصی.