مدتی مدیدی می‌شود که از هم دور افتاده‌ایم. شمار روز و ماهش از دستم در رفته است، اغلب به روزهایی می‌اندیشم که زیاد از هم سراغ می‌گرفتیم و در کارها از هم مشورت می‌گرفتیم و بعد از هم جدا شدیم. دور افتادیم. هر کدام سرگردان در یک جزیره‌ی متروک.
زندگی در انزوای جزیره هیچ خوشایند نیست. با این‌حال باید عادت کرد. این‌جا باید ماند تا پاک شد. یک نوع تبعید‌گاه است. تبعید از همه‌ی چیزهایی که آدمی را به زندگی وصل میکند. باید از همه چیز برید. نمی‌شود همیشه در هیاهوی شهر ماند و آلوده نشد.
صبح موقع درست کردن صبحانه، لرزش انگشتانم را دیدم. نمی‌توانستم تخم‌مرغ به آن کوچکی را بی‌آنکه دستم نلرزد، در دست نگه دارم و بعد باز یاد مادربزرگ. وقتی سرما تا عمق استخوانم نفوذ میکند، وقتی درد در تک‌تک سلول‌هایم می‌پیچد، وقتی موهایم شروع به ریختن میکند، دائم در فکر مادربزرگ هستم. از خودم بیزار می‌شوم که آخرین خواسته‌اش را نادیده گرفتم. با تو از مادربزرگم گفته بودم. از خلق و خویی که باعث آزار اطرافیانش می‌شد، ولی حالا که رفته است، دیگر آن خلق و خو اهمیتی ندارد. حالا مدام به دردهایش فکر می‌کنم. به دردی که در دستش می‌پیچید و هیچ‌کسی آن را باور نمی‌کرد. به خس‌خس سینه‌اش که دردمندی‌اش را فریاد می‌زد. به موهای سفید و نازکش که می‌ترسیدم آن‌ها را شانه بزنم که یک‌وقت از پوست سرش جدا نشود.
مدتی بود که در یادش نبودم، ولی امروز از صبح، یادش در همه حال با من است. نمی‌دانم تو در چه حس و حالی هستی؟ حالا که مادرت هم رفته است، جای خالی‌اش را چطور پر می‌کنی؟ اصلاً جای خالی مادر را می‌شود با چیزی پر کرد؟
من نمی‌توانم. شاید هم می‌توانم، ولی نمی‌خواهم. مادربزرگ برای من مثل یک مادر بود. حالا که نبست، فکر می‌کنم به سادگی فراموش می‌شوم. انگار که هیچ‌وقت وجود نداشتم. مثل یک غبار که با باد جابجا می‌شود. من همیشه در یاد مادربزرگ بودم. مادربزرگ هویتم بود. همه چیزم بود. وقتی مادربزرگ حرف می‌زد، با آنکه با حرف‌هایش موافق نبودم، ولی سبک می‌شدم. انگار آن صبوری و تحملی که به خرج می‌دادم، دلم را صاف می‌کرد. آرام و رها از هر چیزی. حالا مدت‌هاست که همه چیز روی دلم سنگینی میکند. حتی نوشتن هم دیگر آن صفای سابق را ندارد. مدت‌هاست که با کسی حرف نزده‌ام. همه‌اش می‌ترسم که حرف‌های از روی دلتنگی‌ام برسد به گوش همسایه‌ای نامحرم. مادربزرگ اینطور نبود که حرف‌های مرا به گوش این و آن نرساند، ولی مادربزرگ وقتی حرف می‌زد، من از او دلگیر نمی‌شدم. با آنکه با خیلی چیزها و حرف‌ها موافق نبودم، ولی همه را می‌گذاشتم به پای سن و سالش. دلگیر نمی‌شدم. هیچ‌وقت. همیشه دوستش داشتم، ولی حالا طاقتم کم شده است. حرف‌ها به گوشم نیش و کنایه می‌شوند. کامم را تلخ می‌کنند و بعد می‌ترسم. می‌ترسم که حرف‌های من هم کام دیگری را تلخ کند. سکوت می‌کنم. وزن سکوت، مرا له میکند. مدت مدیدی می‌شد که با تو حرف نزده‌ام. از آن دلخوری که هیچ‌وقت تو نفهمیده بودی، با تو حرف نزده بودم. پیش خودم گفته بودم، که زیادی حساس هستم و بی‌جهت دلخور شده‌ام. مثل هزاران بار پیش که از زمین و زمان دلخور می‌شدم، ولی همیشه حرف می‌زدم. همیشه دلخوری‌ام را با حرف برطرف می‌کردم، ولی آن روز فکر کرده بودم که دلخوری‌ام آنقدر احمقانه است که با حرف هم درست نمی‌شود. اصلاً درست بشود که چه؟ باز هم یک دلخوری دیگر. دنیاهایمان متفاوت بود که مدام من دلخور می‌شدم و تو هیچ‌گاه نمی‌فهمیدی. من هم چیزی نمی‌گفتم. به جهنم که دلم پر شده بود از این همه دل‌خوری‌های کوچک و بزرگ. چه اهمیتی داشت؟ برای تو یا دیگری؟ آدم‌ها به قدر کافی برای خودشان مشغله دارند که نخواهند بدانند در دل من چه صحرای محشری شده است. حرف نمی‌زدم. حالا هم حرف نمی‌زدم اگر دست‌هایم نمی‌لرزید. اگر غم پوچی را احساس نمی‌کردم. اگر فکر نمی‌کردم که به آخر دنیا رسیده‌ام؟ حالا فقط یک چیز می‌گویم و می‌روم. بیا گذشته‌ها را با دلخوری‌هایش بگذاریم و برویم. بیا کوله‌بارمان را همین‌جا رها کنیم. فردا جای هیچ دلخوری نیست.