ماجرای آشنایی من با مدرسه نویسندگی

مهرماه ۱۳۹۹ بود که وقتی در گوگل برای بالا بردن مهارت های نویسندگی ام جست و جو می کردم به عبارت مدرسه نویسندگی شاهین کلانتری برخوردم. بی معطلی لینک را باز کردم و شروع به خواندن مطالب مربوطه از بالا تا پایین کردم. چندبار که مطالب را خواندم و بعد هم در اینستا گرام جناب شاهین کلانتری را دنبال کردم متوجه شدم که جای خوبی آمده ام و استاد کاردرستی را پیدا کرده ام. بی معطلی تماس گرفتم و درخواست عضویت در کلاس هایشان را دادم و بعد از مصاحبه با ایشان در دوره آبان ماه پذیرفته شدم. از آن روز به بعد کتاب های بهتری خواندم و بهتر و بیشتر از قبل نوشتم .

اما

ماجرا به قبل تر از مهرماه برمی گردد. آخرین نوشته های مستمر من به قبل از دوساله شدن دخترم برمی گشت.

دخترم دو ساله که شد حجم کارهایم آنقدر زیاد شد که نوشتن را برای مدتی فراموش کردم. مدتی بعد دخترم را به مهد فرستادم. دوباره به نوشتن و بیشتر نقاشی روی آوردم.

اما حس مادری اجازه نداد بیش از این از او دور باشم و درهمان جایی که دخترم مهد بود به عنوان یک مربی برای بچه های بزرگتر مشغول به کار شدم. چون هم از نقاشی می دانستم و هم کارقبلیم بی ربط به کودکان نبود.

آنقدر کارها زیاد شد که بازهم نوشتن از یادم رفت. تا اینکه کرونا آمد، کرونا نوع نگاهم به دنیا را تغییر داد. فهمیدم هرچقدر هم برای ساختن آینده کودکان تلاش کنی فایده ای ندارد. بایستی کودک و والدینش هر دو به یک اندازه از آموزش های جدید بهره مند شوند. کودکی که در مدرسه فعالیت های گفت و گو محور را می آموزد سعی می کند با خانواده اش گفت و گو کند. اما خانواده ای که از این شیوه هیچ نمی دانند معلم را به خاطر جسارت های کودک مقصر می دانند. معلمی که می خواهد پر پرواز به شاگردانش بدهد و اجازه می دهد شاگردانش تا جایی که آسیبی نبینند چیزها را خودشان تجربه کنند . از طرف والدین متهم می شود به کم کاری چون خروجی کارش دیرمعلوم می شود.

پدر و مادر کودکشان را به مدرسه نمی فرستند که او خلاق بشود آنها از معلم انتظار دارند که خلاقیت را هم آموزش دهد. فعالیت هایی که در مهد می کردیم بیشتر بازی محور و گفت و گو محور بود.

سر زنگ نقاشی برایشان موسیقی می گذاشتم و هرچقدر که می خواستند کاغذ در اختیارشان می گذاشتم و اجازه می دادم تا جایی که دوست دارند با رنگ ها جادو کنند. بیشتر دوست داشتم خودشان تجربه کنند. می توانستم قلمو را از دستشان بگیرم و برایشان طرحی زیبا بکشم اما هدف من این نبود.

می خواستم خودشان یاد بگیرند.

استاد نقاشی ام آقای احمد آذر که ارادت زیادی به ایشان داشتم و دارم. نکته ها را می گفت اما اجازه می دادند بیشتر خودم تجربه کنم و انقدر این تجربه ها برایم لذت بخش بود که تا مدت ها پیششان شاگردی می کردم. کرونا اجازه خیلی از فعالیت ها را گرفت. من ناچار شدم که فکر جدیدی بکنم. به نوشتن روی آوردم. هرچه بیشتر می نوشتم درهای جدیدی به رویم باز می شد. در یکی از این نوشته ها از آرزویم گفتم که به دنبال تغییری بزرگ هستم می خواهم جسارت و مهارت هایم بیشتر شود تا بتوانم در تربیت کودکان موثرتر عمل کنم. مدتی نکشید که ارتباطم با یکی از مادران بیشتر و بیشتر شد و در دوره های رایگان شکرگذاری و بعد در کلاس های تغییرات مثبت فردی ایشان شرکت کردم. یکی از درس ها مربوط به بالا بردن مهارت ها بود. تمرینی که باید انجام می دادیم اولویت بندی مهارت هایمان بود و این که برای یکی از آن ها یک قدم برداریم و من نویسندگی را که از دیرباز به آن علاقه مند بودم را برگزیدم. و در فضای وب به جستجو برای ثبت نام در دوره های نویسندگی پرداختم.

خداوند حال هیچ قومی را تغییر نمی دهد مگر اینکه خود آن قوم حالشان را تغییر دهند

سوره رعد آیه ۱۱

2 دیدگاه در “ماجرای آشنایی من با مدرسه نویسندگی

  • اردیبهشت ۱۱, ۱۴۰۰ در ۹:۰۶ ق.ظ
    Permalink

    درود بر شما خانوم قلی زاده عزیز
    وب سایت زیبایی دارید به شما تبریک میگم
    و اینکه کاملا با شما موافقم خلاقیت فرمول ندارد و شکوفا کردن اون هم زمان بر هست
    دقیقا مانند کاشت درخت سیب هست. زمانی زیادی طول می‌کشه تا به اندازه کافی بزرگ بشه
    ولی وقتی به اندازه کافی رشد کرد میتونید از شکوفه های فوق‌العاده‌اش لذت ببرید.

    پاسخ دادن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.